Блогчин бүсгүй

Ийм болоод л...

2014 оны 03-р сарын 27 Нийтэлсэн Блогчин ээж

Хаврын урь

Ханатлаа бич гэсэн юм шиг

Хачин сайхан дулаан байна. 

Ийм болоод л

Их холоос шувууд ирдэг байх нь

Ирж буй шувуудыг хараад

Би бичдэг байх нь...

Зүүдлэх...

2013 оны 10-р сарын 29 Нийтэлсэн Блогчин ээж

Хэдэн өдрийн өмнө онцгүй зүүд зүүдлэв.

Би хүүхэд төрүүлсэн байх юм гэнэ. Гэтэл тэр төрүүлсэн үрийн минь толгой нь маш жижиг, бие нь их том. Би хүүхдээ хараад учиргүй голж, хаяж явах хүсэлдээ автлаа гэнэ шүү. Тэгээд битүү аалз орогносон хүйтэн гэрт орхиод гарах уу яах уу гэж бодож байгаад сэрчихлээ... 

 Яасан муухай зүүд гэгч нь энэ вэ?. Муу зүүднээс сэжиглэвэл уншдаг тарни байдаг л даа. Тэрийгээ уншаад л тайвширлаа. 

Зарим хүмүүс их учир битүүлэг зүүд зүүдлэдэг гэдэг. Тэр нь биелдэг ч гэдэг. Тэр нь магад өнөөх зөнтэй зүүд гэгч нь байх л даа. Гэхдээ би бол өөрийгөө зөнтэй зүүд гэхээсээ илүү нэг тийм учир битүүлэг тайлж чадашгүй зүүд зүүдлэж байна л гэж ойлгоод байгаа...

Дахиад ийм зүүд зүүдлэмээргүй л байна шүү...

Хоосорсон блог

2013 оны 10-р сарын 13 Нийтэлсэн Блогчин ээж
Нэг л хоосон мэдрэмж мэдэрлээ... Өмнө нь ийм байлуу даа. Өдөр бүр яаран яаран блог руугаа орж  блогширсон олны бичлэг дунд дарагдаад өндийж ирдэггүй байсан. Одоо харин... Дарагдах бичлэг ч алга. Үнэхээр хоосорчээ. 

Цас урсахуй...

2013 оны 10-р сарын 13 Нийтэлсэн Блогчин ээж

Өвөл яг л цагтаа ирлээ. Өчүүхэн ч хоцорсонгүй... Цонхны цаана хүн бүрийн алхаа хөнгөн хэмнэлтэй болчихож. Би ч бас алхвал яг л ингэж явахвий.

Гэвч би цасан дээр хайр найргүй гишгэхээс илүү цонх даган урсаж буй тэр өчүүхэн дуслыг ширтэх дуртай. Зуны бороо өвлийн цас болохгүй гэсэндээ хүчээр өөрийгөө барьж, хүйтэн дунд чимээ аниргүй дуслан байгааг... Бас хэний ч нүдэнд анзаарагдахгүй хэмээн горьдон цонх даган гуниглан байгааг нь харах дуртай. Үнэндээ хүн бүр түүн шиг зориг гаргаж чадахгүй.

Үүнийг л өөрөөрөө байх гэхсэн.

Эсвэл үнэнчийн билэг тэмдэг ч гэх юмуу. Бүү мэд. Угтаа бол яг л хүний үгүйлэн санадаг  сэтгэлийн илрэл. Бас тэмүүлэл. 

 Цасыг дагаж цас болоогүйд нь түүнд талархана. 

Тэвэртээ би нуусан...

2013 оны 09-р сарын 10 Нийтэлсэн Блогчин ээж

Шүүгдэж сийчүүлээгүй хэдэн шүлгээ тэврээд

Шүүрс алдан өөр байн байн уншиж

Шүүгээний мухарт шидсэн хуучин дэвтрээ онгичин

Шинжгүй орхисон хэдэн мөртөө бас хаман авав...

Үнэндээ надаас үлдэх юм нь энэ

Үр хүүхэддээ эд хөрөнгө үлдээж чадахгүй

Үүр шөнийн цагаар тэрлэж суусан

Үнэ цэнэ нь үл үнэлэгдэх тийм л хэдэн үгсүүд...

Хичнээн цаг хугацааны дараа л

Хэнийх гэдгийг нь хүмүүс мэдэх байх...

Тэр хүртэлх он цагийг

Тэвэртээ би өөрөө нуусан....  

Би хаана хэзээ хаашаа... ?

2013 оны 08-р сарын 29 Нийтэлсэн Блогчин ээж

Гэртээ байгаад л байхаар өөрөө өөрийгөө үнэлэх үнэлэмж буурдаг юм шиг байна. Би нээрээ хэцүү эмзэг хүн шүү. Элдвийн юм бодож өөрийгөө нервтүүлж суудаг над шиг хүн ер нь байгаа юм болов уу? Байдаг бол хоёулаа яана даа....

Хорвоо ертөнц уужим, миний өмнө бүх зүйл дэлгээстэй байхад зүгээр л өрөөний мухарт шигдэж, компьютерийн дэлгэц ширтэж хэвтэж байх гэж. Энэ би мөн үү? Эсвэл би хаа нэгтээ аялалаар яваад намайг манаж үлдсэн өөр хэн нэгэн миний биед байна уу?...

Солиотой юм. Би ийм хүн уг нь бишсэн...  

:)

2013 оны 08-р сарын 27 Нийтэлсэн Блогчин ээж
Бороотой, усны гуталтай, цэнхэр шүхэртэй өдрийн мэнд. Сайн байж байв уу Блог минь. :) 

Гайхалтай бэлэг

2013 оны 05-р сарын 17 Нийтэлсэн Блогчин ээж

Бид хөгшин ээж гэж дууддаг л болохоос манай хөгшин ээж чинь манай эмээгийн ээж юм шүү дээ. Хуланц гэж нэрлэдэг гэж сая номноос харлаа. Үнэндээ сайн нэрлэж мэдэхгүй юмаа. Бид их азтай хүмүүс. Хүн сонсоод их гайхна. "Пөөх танай эмээгийн ээж байдаг юм уу, агуу наслажээ" гэдэг. 

Харин одоо хөгшин ээж маань охиныхоо охины охиных нь хүү, охин хоёрыг үзчихээд сууж байна... Бас гайхалтай бэлэг шүү. 

Free is a Bird

2013 оны 01-р сарын 20 Нийтэлсэн Блогчин ээж

Дээшээ харав... 

Дэндүү уйтгартай саарал тэнгэр

Дээрээс гуниглав.

Доошоо харав...

Дэндүү жаахан хүний сүүдэр

Доор тусав.

Нулимсанд цаддаггүй зовлон гэгчээс зугтаж

Нуугдаад ч хамаагүй дээшээ тэнгэр рүү нисмээр

Дэвэх далавчгүй ч...

Дэвэн дүүлэх хүслээ жигүүрлээд

Дэндүү холын уйтгартай тэнгэрийг

Дэргэдээ авчирахсан...

Тэгээд...

Тэр дээрээс бороо асгахсан.  

Snowflake

2012 оны 12-р сарын 15 Нийтэлсэн Блогчин ээж

 http://nailart.blog.gogo.mn Гламур, Такара хоёроос их юм сурч байгаа. АМО-д бас зургаа явуулаад л байгаа шүү :) 

Энэ шинэ жилийн маань хумсны будалтын санаа...Цасан ширхэгээ муруй энэ тэр сараалгаад жаахан муухай зурчихсан. Гэхдээ иймэрхүү байвал ямар санагдаж байна? 

Эмээгийн улаан чемоданд...

2012 оны 12-р сарын 15 Нийтэлсэн Блогчин ээж

Эмээгийн бор авдарт их юм бий гэдэг шиг...  манай эмээгийн улаан чемодан дотор ховор ховор зүйлс их байна аа байна.

Энэ гэхэд ээж маань Мартын 8-аар эмээд маань өгч байсан байх юм. 32 жил дарагдсан архивын хосгүй үнэт баримт гэдэг чинь л энэ байх даа... 

Намар...

2012 оны 10-р сарын 02 Нийтэлсэн Блогчин ээж

Халаасны өрөө /Өгүүллэг/

2012 оны 09-р сарын 25 Нийтэлсэн Блогчин ээж

Facebook-ээс нэг ийм өгүүллэг олж уншсан юм. Аймшгийн талдаа... Уншиж байхдаа бие зарайгаад жаахан эвгүй  болох нь ч болсоон болсон. (o_O) 

Хэрэгцээ. Энэ бол хямд үнэтэй хөлсний өрөө. Оюутан зарлал уншина. Дийлэнх нь ижил утгатай зарлалууд…”Ганц бие хүнд өрөө хөлслүүлнэ”

 Дэлгэрэнгүй»

Би намар

2012 оны 09-р сарын 14 Нийтэлсэн Блогчин ээж

Би намар.

Бие минь яг л навч шиг...

Зундаа ногоорч, намартаа шарладаг шиг

Хувирамтгай.

Хавартаа ургаж, өвөлдөө нуугддаг шиг

Хувьсамтгай.

Би намар

Бие сэтгэл минь хүртэл намар

Битүүхэн хүсэл, бүлээн уруул минь

Бүгд над шиг намар... 


Би зураач

2012 оны 09-р сарын 10 Нийтэлсэн Блогчин ээж

Цагийн зүү урагшилж, өдөр хоног өнгөрөх тусам өөрийгөө улам ухаан сууж байгаагаа мэдрэх юм. Юмны наад цаад учрыг ч бүрэн ойлгохгүй яаж өдийг хүртэл амьдраад ирсэн юм бол? 

Өнөөдрийг хүртэл амьдралдаа хийж ирсэн сонголт бүр маань ямар ч эргэлзээгүй, ямар ч саад туулалгүй сонгогдоод ирсэн нь гайхалтай. 

Хэрвээ би өөрийгөө зураач хэмээвэл амьдрал маань миний зурж буй зураг юм байна. Би ямар өнгө сонгоно, цаасан дээр тийм л өнгө бууна.

Би ямар зураас татна, мөн л цаасан дээр тийм зураас үлдэх аж.

Гэтэл хэн нэгэн миний зургийг зурж буй мэт аашилж, бурууг үргэлж бусдаас эрэн хайж явсан байна.

Цагийн зүү ухардаггүйн нэгэн адил цаг хугацааг би ухрааж  чадахгүй. Нэгэнт л татсан зураас бүхэн минь эргээд ул мөргүй арилж одохгүй... 

Хожимдоо, чухам зургаа яаж гүйцээхээ би өөрөө л мэдэх учиртай.